Conjugation of ضار
to harm Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | مُضَارَّة |
الْمَاضِي
| أَنَا | ضَارَرْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | ضَارَرْتَ |
| هُوَ / هِيَ | ضَارَّ |
| نَحْنُ | ضَارَرْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | ضَارَرْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | ضَارُّوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُضَارُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُضَارُّ |
| هُوَ / هِيَ | يُضَارُّ |
| نَحْنُ | نُضَارُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُضَارُّونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُضَارُّونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُضَارَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُضَارَّ |
| هُوَ / هِيَ | يُضَارَّ |
| نَحْنُ | نُضَارَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُضَارُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُضَارُّوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُضَارَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُضَارَّ |
| هُوَ / هِيَ | يُضَارَّ |
| نَحْنُ | نُضَارَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُضَارُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُضَارُّوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | ضَارَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | ضَارُّوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | ضَارَرْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | ضَارَرْتِ |
| هُوَ / هِيَ | ضَارَّتْ |
| نَحْنُ | ضَارَرْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | ضَارَرْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | ضَارَرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُضَارُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُضَارِّينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُضَارُّ |
| نَحْنُ | نُضَارُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُضَارِرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُضَارِرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُضَارَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُضَارِّي |
| هُوَ / هِيَ | تُضَارَّ |
| نَحْنُ | نُضَارَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُضَارِرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُضَارِرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُضَارَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُضَارِّي |
| هُوَ / هِيَ | تُضَارَّ |
| نَحْنُ | نُضَارَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُضَارِرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُضَارِرْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | ضَارِّي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | ضَارِرْنَ |