Conjugation of صرف
to divert, to turn away, to avert Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | صَرْف |
الْمَاضِي
| أَنَا | صَرَفْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | صَرَفْتَ |
| هُوَ / هِيَ | صَرَفَ |
| نَحْنُ | صَرَفْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | صَرَفْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | صَرَفُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَصْرِفُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَصْرِفُ |
| هُوَ / هِيَ | يَصْرِفُ |
| نَحْنُ | نَصْرِفُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَصْرِفُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَصْرِفُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَصْرِفَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَصْرِفَ |
| هُوَ / هِيَ | يَصْرِفَ |
| نَحْنُ | نَصْرِفَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَصْرِفُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَصْرِفُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَصْرِفْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَصْرِفْ |
| هُوَ / هِيَ | يَصْرِفْ |
| نَحْنُ | نَصْرِفْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَصْرِفُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَصْرِفُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِصْرِفْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِصْرِفُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | صَرَفْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | صَرَفْتِ |
| هُوَ / هِيَ | صَرَفَتْ |
| نَحْنُ | صَرَفْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | صَرَفْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | صَرَفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَصْرِفُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَصْرِفِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَصْرِفُ |
| نَحْنُ | نَصْرِفُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَصْرِفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَصْرِفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَصْرِفَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَصْرِفِي |
| هُوَ / هِيَ | تَصْرِفَ |
| نَحْنُ | نَصْرِفَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَصْرِفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَصْرِفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَصْرِفْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَصْرِفِي |
| هُوَ / هِيَ | تَصْرِفْ |
| نَحْنُ | نَصْرِفْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَصْرِفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَصْرِفْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِصْرِفِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِصْرِفْنَ |