Conjugation of شنئ
to hate intensely Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | شَنْء |
الْمَاضِي
| أَنَا | شَنِئْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | شَنِئْتَ |
| هُوَ / هِيَ | شَنِئَ |
| نَحْنُ | شَنِئْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | شَنِئْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | شَنِئُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَشْنَأُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَشْنَأُ |
| هُوَ / هِيَ | يَشْنَأُ |
| نَحْنُ | نَشْنَأُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَشْنَؤُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَشْنَؤُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَشْنَأَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَشْنَأَ |
| هُوَ / هِيَ | يَشْنَأَ |
| نَحْنُ | نَشْنَأَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَشْنَؤُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَشْنَؤُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَشْنَأْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَشْنَأْ |
| هُوَ / هِيَ | يَشْنَأْ |
| نَحْنُ | نَشْنَأْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَشْنَؤُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَشْنَؤُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِشْنَأْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِشْنَؤُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | شَنِئْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | شَنِئْتِ |
| هُوَ / هِيَ | شَنِئَتْ |
| نَحْنُ | شَنِئْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | شَنِئْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | شَنِئْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَشْنَأُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَشْنَئِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَشْنَأُ |
| نَحْنُ | نَشْنَأُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَشْنَأْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَشْنَأْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَشْنَأَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَشْنَئِي |
| هُوَ / هِيَ | تَشْنَأَ |
| نَحْنُ | نَشْنَأَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَشْنَأْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَشْنَأْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَشْنَأْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَشْنَئِي |
| هُوَ / هِيَ | تَشْنَأْ |
| نَحْنُ | نَشْنَأْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَشْنَأْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَشْنَأْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِشْنَئِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِشْنَأْنَ |