Conjugation of شبر
to mete with the span, to apportion by the شِبْر (šibr) Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | شَبْر |
الْمَاضِي
| أَنَا | شَبَرْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | شَبَرْتَ |
| هُوَ / هِيَ | شَبَرَ |
| نَحْنُ | شَبَرْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | شَبَرْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | شَبَرُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَشْبُرُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَشْبُرُ |
| هُوَ / هِيَ | يَشْبُرُ |
| نَحْنُ | نَشْبُرُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَشْبُرُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَشْبُرُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَشْبُرَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَشْبُرَ |
| هُوَ / هِيَ | يَشْبُرَ |
| نَحْنُ | نَشْبُرَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَشْبُرُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَشْبُرُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَشْبُرْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَشْبُرْ |
| هُوَ / هِيَ | يَشْبُرْ |
| نَحْنُ | نَشْبُرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَشْبُرُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَشْبُرُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اُشْبُرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُشْبُرُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | شَبَرْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | شَبَرْتِ |
| هُوَ / هِيَ | شَبَرَتْ |
| نَحْنُ | شَبَرْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | شَبَرْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | شَبَرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَشْبُرُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَشْبُرِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَشْبُرُ |
| نَحْنُ | نَشْبُرُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَشْبُرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَشْبُرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَشْبُرَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَشْبُرِي |
| هُوَ / هِيَ | تَشْبُرَ |
| نَحْنُ | نَشْبُرَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَشْبُرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَشْبُرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَشْبُرْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَشْبُرِي |
| هُوَ / هِيَ | تَشْبُرْ |
| نَحْنُ | نَشْبُرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَشْبُرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَشْبُرْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اُشْبُرِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُشْبُرْنَ |