Conjugation of خوف
to frighten Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | تَخْوِيف |
الْمَاضِي
| أَنَا | خَوَّفْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | خَوَّفْتَ |
| هُوَ / هِيَ | خَوَّفَ |
| نَحْنُ | خَوَّفْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | خَوَّفْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | خَوَّفُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُخَوِّفُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُخَوِّفُ |
| هُوَ / هِيَ | يُخَوِّفُ |
| نَحْنُ | نُخَوِّفُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُخَوِّفُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُخَوِّفُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُخَوِّفَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُخَوِّفَ |
| هُوَ / هِيَ | يُخَوِّفَ |
| نَحْنُ | نُخَوِّفَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُخَوِّفُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُخَوِّفُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُخَوِّفْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُخَوِّفْ |
| هُوَ / هِيَ | يُخَوِّفْ |
| نَحْنُ | نُخَوِّفْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُخَوِّفُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُخَوِّفُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | خَوِّفْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | خَوِّفُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | خَوَّفْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | خَوَّفْتِ |
| هُوَ / هِيَ | خَوَّفَتْ |
| نَحْنُ | خَوَّفْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | خَوَّفْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | خَوَّفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُخَوِّفُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُخَوِّفِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُخَوِّفُ |
| نَحْنُ | نُخَوِّفُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُخَوِّفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُخَوِّفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُخَوِّفَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُخَوِّفِي |
| هُوَ / هِيَ | تُخَوِّفَ |
| نَحْنُ | نُخَوِّفَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُخَوِّفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُخَوِّفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُخَوِّفْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُخَوِّفِي |
| هُوَ / هِيَ | تُخَوِّفْ |
| نَحْنُ | نُخَوِّفْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُخَوِّفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُخَوِّفْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | خَوِّفِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | خَوِّفْنَ |