Conjugation of خول
to authorize Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | تَخْوِيل |
الْمَاضِي
| أَنَا | خَوَّلْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | خَوَّلْتَ |
| هُوَ / هِيَ | خَوَّلَ |
| نَحْنُ | خَوَّلْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | خَوَّلْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | خَوَّلُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُخَوِّلُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُخَوِّلُ |
| هُوَ / هِيَ | يُخَوِّلُ |
| نَحْنُ | نُخَوِّلُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُخَوِّلُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُخَوِّلُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُخَوِّلَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُخَوِّلَ |
| هُوَ / هِيَ | يُخَوِّلَ |
| نَحْنُ | نُخَوِّلَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُخَوِّلُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُخَوِّلُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُخَوِّلْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُخَوِّلْ |
| هُوَ / هِيَ | يُخَوِّلْ |
| نَحْنُ | نُخَوِّلْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُخَوِّلُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُخَوِّلُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | خَوِّلْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | خَوِّلُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | خَوَّلْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | خَوَّلْتِ |
| هُوَ / هِيَ | خَوَّلَتْ |
| نَحْنُ | خَوَّلْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | خَوَّلْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | خَوَّلْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُخَوِّلُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُخَوِّلِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُخَوِّلُ |
| نَحْنُ | نُخَوِّلُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُخَوِّلْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُخَوِّلْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُخَوِّلَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُخَوِّلِي |
| هُوَ / هِيَ | تُخَوِّلَ |
| نَحْنُ | نُخَوِّلَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُخَوِّلْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُخَوِّلْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُخَوِّلْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُخَوِّلِي |
| هُوَ / هِيَ | تُخَوِّلْ |
| نَحْنُ | نُخَوِّلْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُخَوِّلْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُخَوِّلْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | خَوِّلِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | خَوِّلْنَ |