Conjugation of خاطب
to address Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | خِطَاب |
الْمَاضِي
| أَنَا | خَاطَبْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | خَاطَبْتَ |
| هُوَ / هِيَ | خَاطَبَ |
| نَحْنُ | خَاطَبْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | خَاطَبْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | خَاطَبُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُخَاطِبُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُخَاطِبُ |
| هُوَ / هِيَ | يُخَاطِبُ |
| نَحْنُ | نُخَاطِبُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُخَاطِبُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُخَاطِبُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُخَاطِبَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُخَاطِبَ |
| هُوَ / هِيَ | يُخَاطِبَ |
| نَحْنُ | نُخَاطِبَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُخَاطِبُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُخَاطِبُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُخَاطِبْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُخَاطِبْ |
| هُوَ / هِيَ | يُخَاطِبْ |
| نَحْنُ | نُخَاطِبْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُخَاطِبُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُخَاطِبُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | خَاطِبْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | خَاطِبُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | خَاطَبْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | خَاطَبْتِ |
| هُوَ / هِيَ | خَاطَبَتْ |
| نَحْنُ | خَاطَبْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | خَاطَبْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | خَاطَبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُخَاطِبُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُخَاطِبِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُخَاطِبُ |
| نَحْنُ | نُخَاطِبُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُخَاطِبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُخَاطِبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُخَاطِبَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُخَاطِبِي |
| هُوَ / هِيَ | تُخَاطِبَ |
| نَحْنُ | نُخَاطِبَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُخَاطِبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُخَاطِبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُخَاطِبْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُخَاطِبِي |
| هُوَ / هِيَ | تُخَاطِبْ |
| نَحْنُ | نُخَاطِبْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُخَاطِبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُخَاطِبْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | خَاطِبِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | خَاطِبْنَ |