Conjugation of خاصم
to quarrel, to argue Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | خِصَام |
الْمَاضِي
| أَنَا | خَاصَمْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | خَاصَمْتَ |
| هُوَ / هِيَ | خَاصَمَ |
| نَحْنُ | خَاصَمْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | خَاصَمْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | خَاصَمُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُخَاصِمُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُخَاصِمُ |
| هُوَ / هِيَ | يُخَاصِمُ |
| نَحْنُ | نُخَاصِمُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُخَاصِمُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُخَاصِمُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُخَاصِمَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُخَاصِمَ |
| هُوَ / هِيَ | يُخَاصِمَ |
| نَحْنُ | نُخَاصِمَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُخَاصِمُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُخَاصِمُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُخَاصِمْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُخَاصِمْ |
| هُوَ / هِيَ | يُخَاصِمْ |
| نَحْنُ | نُخَاصِمْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُخَاصِمُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُخَاصِمُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | خَاصِمْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | خَاصِمُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | خَاصَمْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | خَاصَمْتِ |
| هُوَ / هِيَ | خَاصَمَتْ |
| نَحْنُ | خَاصَمْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | خَاصَمْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | خَاصَمْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُخَاصِمُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُخَاصِمِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُخَاصِمُ |
| نَحْنُ | نُخَاصِمُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُخَاصِمْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُخَاصِمْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُخَاصِمَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُخَاصِمِي |
| هُوَ / هِيَ | تُخَاصِمَ |
| نَحْنُ | نُخَاصِمَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُخَاصِمْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُخَاصِمْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُخَاصِمْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُخَاصِمِي |
| هُوَ / هِيَ | تُخَاصِمْ |
| نَحْنُ | نُخَاصِمْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُخَاصِمْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُخَاصِمْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | خَاصِمِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | خَاصِمْنَ |