Conjugation of خاب
to be or become poor Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | خَيْبَة |
الْمَاضِي
| أَنَا | خِبْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | خِبْتَ |
| هُوَ / هِيَ | خَابَ |
| نَحْنُ | خِبْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | خِبْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | خَابُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَخِيبُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَخِيبُ |
| هُوَ / هِيَ | يَخِيبُ |
| نَحْنُ | نَخِيبُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَخِيبُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَخِيبُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَخِيبَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَخِيبَ |
| هُوَ / هِيَ | يَخِيبَ |
| نَحْنُ | نَخِيبَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَخِيبُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَخِيبُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَخِبْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَخِبْ |
| هُوَ / هِيَ | يَخِبْ |
| نَحْنُ | نَخِبْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَخِيبُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَخِيبُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | خِبْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | خِيبُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | خِبْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | خِبْتِ |
| هُوَ / هِيَ | خَابَتْ |
| نَحْنُ | خِبْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | خِبْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | خِبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَخِيبُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَخِيبِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَخِيبُ |
| نَحْنُ | نَخِيبُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَخِبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَخِبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَخِيبَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَخِيبِي |
| هُوَ / هِيَ | تَخِيبَ |
| نَحْنُ | نَخِيبَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَخِبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَخِبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَخِبْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَخِيبِي |
| هُوَ / هِيَ | تَخِبْ |
| نَحْنُ | نَخِبْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَخِبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَخِبْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | خِيبِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | خِبْنَ |