مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | حَنَان |
الْمَاضِي
| أَنَا | حَنَنْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | حَنَنْتَ |
| هُوَ / هِيَ | حَنَّ |
| نَحْنُ | حَنَنَّا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | حَنَنْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | حَنُّوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَحِنُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحِنُّ |
| هُوَ / هِيَ | يَحِنُّ |
| نَحْنُ | نَحِنُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحِنُّونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَحِنُّونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَحِنَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحِنَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَحِنَّ |
| نَحْنُ | نَحِنَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحِنُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَحِنُّوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَحِنَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحِنَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَحِنَّ |
| نَحْنُ | نَحِنَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحِنُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَحِنُّوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | حِنَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | حِنُّوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | حَنَنْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | حَنَنْتِ |
| هُوَ / هِيَ | حَنَّتْ |
| نَحْنُ | حَنَنَّا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | حَنَنْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | حَنَنَّ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَحِنُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحِنِّينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَحِنُّ |
| نَحْنُ | نَحِنُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحْنِنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | يَحْنِنَّ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَحِنَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحِنِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَحِنَّ |
| نَحْنُ | نَحِنَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحْنِنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | يَحْنِنَّ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَحِنَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحِنِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَحِنَّ |
| نَحْنُ | نَحِنَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحْنِنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | يَحْنِنَّ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | حِنِّي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِحْنِنَّ |