Conjugation of حظ
to be fortunate, lucky Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | حَظّ |
الْمَاضِي
| أَنَا | حَظَظْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | حَظَظْتَ |
| هُوَ / هِيَ | حَظَّ |
| نَحْنُ | حَظَظْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | حَظَظْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | حَظُّوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَحَظُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحَظُّ |
| هُوَ / هِيَ | يَحَظُّ |
| نَحْنُ | نَحَظُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحَظُّونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَحَظُّونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَحَظَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحَظَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَحَظَّ |
| نَحْنُ | نَحَظَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحَظُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَحَظُّوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَحَظَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحَظَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَحَظَّ |
| نَحْنُ | نَحَظَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحَظُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَحَظُّوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | حَظَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | حَظُّوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | حَظَظْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | حَظَظْتِ |
| هُوَ / هِيَ | حَظَّتْ |
| نَحْنُ | حَظَظْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | حَظَظْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | حَظَظْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَحَظُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحَظِّينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَحَظُّ |
| نَحْنُ | نَحَظُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحْظَظْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَحْظَظْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَحَظَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحَظِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَحَظَّ |
| نَحْنُ | نَحَظَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحْظَظْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَحْظَظْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَحَظَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحَظِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَحَظَّ |
| نَحْنُ | نَحَظَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحْظَظْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَحْظَظْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | حَظِّي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِحْظَظْنَ |