Conjugation of حزن
to be or become sorrowful, sad, or unhappy Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | حُزْن |
الْمَاضِي
| أَنَا | حَزَنْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | حَزَنْتَ |
| هُوَ / هِيَ | حَزَنَ |
| نَحْنُ | حَزَنَّا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | حَزَنْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | حَزَنُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَحْزُنُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحْزُنُ |
| هُوَ / هِيَ | يَحْزُنُ |
| نَحْنُ | نَحْزُنُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحْزُنُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَحْزُنُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَحْزُنَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحْزُنَ |
| هُوَ / هِيَ | يَحْزُنَ |
| نَحْنُ | نَحْزُنَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحْزُنُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَحْزُنُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَحْزُنْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحْزُنْ |
| هُوَ / هِيَ | يَحْزُنْ |
| نَحْنُ | نَحْزُنْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحْزُنُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَحْزُنُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اُحْزُنْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُحْزُنُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | حَزَنْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | حَزَنْتِ |
| هُوَ / هِيَ | حَزَنَتْ |
| نَحْنُ | حَزَنَّا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | حَزَنْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | حَزَنَّ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَحْزُنُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحْزُنِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَحْزُنُ |
| نَحْنُ | نَحْزُنُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحْزُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | يَحْزُنَّ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَحْزُنَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحْزُنِي |
| هُوَ / هِيَ | تَحْزُنَ |
| نَحْنُ | نَحْزُنَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحْزُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | يَحْزُنَّ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَحْزُنْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحْزُنِي |
| هُوَ / هِيَ | تَحْزُنْ |
| نَحْنُ | نَحْزُنْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحْزُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | يَحْزُنَّ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اُحْزُنِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُحْزُنَّ |