Conjugation of حايث
to immanentize, to be or become immanent, to bring to life or reality, to emerge real, to make something a reality Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | مُحَايَثَة |
الْمَاضِي
| أَنَا | حَايَثْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | حَايَثْتَ |
| هُوَ / هِيَ | حَايَثَ |
| نَحْنُ | حَايَثْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | حَايَثْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | حَايَثُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُحَايِثُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُحَايِثُ |
| هُوَ / هِيَ | يُحَايِثُ |
| نَحْنُ | نُحَايِثُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُحَايِثُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُحَايِثُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُحَايِثَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُحَايِثَ |
| هُوَ / هِيَ | يُحَايِثَ |
| نَحْنُ | نُحَايِثَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُحَايِثُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُحَايِثُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُحَايِثْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُحَايِثْ |
| هُوَ / هِيَ | يُحَايِثْ |
| نَحْنُ | نُحَايِثْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُحَايِثُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُحَايِثُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | حَايِثْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | حَايِثُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | حَايَثْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | حَايَثْتِ |
| هُوَ / هِيَ | حَايَثَتْ |
| نَحْنُ | حَايَثْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | حَايَثْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | حَايَثْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُحَايِثُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُحَايِثِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُحَايِثُ |
| نَحْنُ | نُحَايِثُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُحَايِثْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُحَايِثْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُحَايِثَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُحَايِثِي |
| هُوَ / هِيَ | تُحَايِثَ |
| نَحْنُ | نُحَايِثَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُحَايِثْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُحَايِثْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُحَايِثْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُحَايِثِي |
| هُوَ / هِيَ | تُحَايِثْ |
| نَحْنُ | نُحَايِثْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُحَايِثْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُحَايِثْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | حَايِثِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | حَايِثْنَ |