Conjugation of حاج
to argue with (someone) Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | مُحَاجَّة |
الْمَاضِي
| أَنَا | حَاجَجْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | حَاجَجْتَ |
| هُوَ / هِيَ | حَاجَّ |
| نَحْنُ | حَاجَجْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | حَاجَجْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | حَاجُّوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُحَاجُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُحَاجُّ |
| هُوَ / هِيَ | يُحَاجُّ |
| نَحْنُ | نُحَاجُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُحَاجُّونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُحَاجُّونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُحَاجَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُحَاجَّ |
| هُوَ / هِيَ | يُحَاجَّ |
| نَحْنُ | نُحَاجَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُحَاجُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُحَاجُّوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُحَاجَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُحَاجَّ |
| هُوَ / هِيَ | يُحَاجَّ |
| نَحْنُ | نُحَاجَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُحَاجُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُحَاجُّوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | حَاجَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | حَاجُّوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | حَاجَجْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | حَاجَجْتِ |
| هُوَ / هِيَ | حَاجَّتْ |
| نَحْنُ | حَاجَجْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | حَاجَجْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | حَاجَجْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُحَاجُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُحَاجِّينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُحَاجُّ |
| نَحْنُ | نُحَاجُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُحَاجِجْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُحَاجِجْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُحَاجَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُحَاجِّي |
| هُوَ / هِيَ | تُحَاجَّ |
| نَحْنُ | نُحَاجَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُحَاجِجْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُحَاجِجْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُحَاجَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُحَاجِّي |
| هُوَ / هِيَ | تُحَاجَّ |
| نَحْنُ | نُحَاجَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُحَاجِجْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُحَاجِجْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | حَاجِّي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | حَاجِجْنَ |