مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | تَنَاضُح |
الْمَاضِي
| أَنَا | تَنَاضَحْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنَاضَحْتَ |
| هُوَ / هِيَ | تَنَاضَحَ |
| نَحْنُ | تَنَاضَحْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنَاضَحْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | تَنَاضَحُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَتَنَاضَحُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتَنَاضَحُ |
| هُوَ / هِيَ | يَتَنَاضَحُ |
| نَحْنُ | نَتَنَاضَحُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتَنَاضَحُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَتَنَاضَحُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَتَنَاضَحَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتَنَاضَحَ |
| هُوَ / هِيَ | يَتَنَاضَحَ |
| نَحْنُ | نَتَنَاضَحَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتَنَاضَحُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَتَنَاضَحُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَتَنَاضَحْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتَنَاضَحْ |
| هُوَ / هِيَ | يَتَنَاضَحْ |
| نَحْنُ | نَتَنَاضَحْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتَنَاضَحُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَتَنَاضَحُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنَاضَحْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنَاضَحُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | تَنَاضَحْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنَاضَحْتِ |
| هُوَ / هِيَ | تَنَاضَحَتْ |
| نَحْنُ | تَنَاضَحْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنَاضَحْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | تَنَاضَحْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَتَنَاضَحُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتَنَاضَحِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَتَنَاضَحُ |
| نَحْنُ | نَتَنَاضَحُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتَنَاضَحْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَتَنَاضَحْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَتَنَاضَحَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتَنَاضَحِي |
| هُوَ / هِيَ | تَتَنَاضَحَ |
| نَحْنُ | نَتَنَاضَحَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتَنَاضَحْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَتَنَاضَحْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَتَنَاضَحْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَتَنَاضَحِي |
| هُوَ / هِيَ | تَتَنَاضَحْ |
| نَحْنُ | نَتَنَاضَحْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَتَنَاضَحْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَتَنَاضَحْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنَاضَحِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنَاضَحْنَ |