Conjugation of بط
to slit, to rive Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | بَطّ |
الْمَاضِي
| أَنَا | بَطَطْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | بَطَطْتَ |
| هُوَ / هِيَ | بَطَّ |
| نَحْنُ | بَطَطْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | بَطَطْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | بَطُّوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَبُطُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَبُطُّ |
| هُوَ / هِيَ | يَبُطُّ |
| نَحْنُ | نَبُطُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَبُطُّونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَبُطُّونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَبُطَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَبُطَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَبُطَّ |
| نَحْنُ | نَبُطَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَبُطُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَبُطُّوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَبُطَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَبُطَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَبُطَّ |
| نَحْنُ | نَبُطَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَبُطُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَبُطُّوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | بُطَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | بُطُّوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | بَطَطْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | بَطَطْتِ |
| هُوَ / هِيَ | بَطَّتْ |
| نَحْنُ | بَطَطْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | بَطَطْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | بَطَطْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَبُطُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَبُطِّينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَبُطُّ |
| نَحْنُ | نَبُطُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَبْطُطْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَبْطُطْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَبُطَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَبُطِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَبُطَّ |
| نَحْنُ | نَبُطَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَبْطُطْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَبْطُطْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَبُطَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَبُطِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَبُطَّ |
| نَحْنُ | نَبُطَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَبْطُطْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَبْطُطْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | بُطِّي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُبْطُطْنَ |