Conjugation of انفقع
to burst, to pop, to become rend asunder Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | اِنْفِقَاع |
الْمَاضِي
| أَنَا | اِنْفَقَعْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْفَقَعْتَ |
| هُوَ / هِيَ | اِنْفَقَعَ |
| نَحْنُ | اِنْفَقَعْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْفَقَعْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | اِنْفَقَعُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْفَقِعُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْفَقِعُ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْفَقِعُ |
| نَحْنُ | نَنْفَقِعُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْفَقِعُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْفَقِعُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْفَقِعَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْفَقِعَ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْفَقِعَ |
| نَحْنُ | نَنْفَقِعَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْفَقِعُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْفَقِعُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْفَقِعْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْفَقِعْ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْفَقِعْ |
| نَحْنُ | نَنْفَقِعْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْفَقِعُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْفَقِعُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْفَقِعْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْفَقِعُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | اِنْفَقَعْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْفَقَعْتِ |
| هُوَ / هِيَ | اِنْفَقَعَتْ |
| نَحْنُ | اِنْفَقَعْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْفَقَعْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | اِنْفَقَعْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْفَقِعُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْفَقِعِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَنْفَقِعُ |
| نَحْنُ | نَنْفَقِعُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْفَقِعْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْفَقِعْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْفَقِعَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْفَقِعِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْفَقِعَ |
| نَحْنُ | نَنْفَقِعَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْفَقِعْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْفَقِعْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْفَقِعْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْفَقِعِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْفَقِعْ |
| نَحْنُ | نَنْفَقِعْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْفَقِعْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْفَقِعْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْفَقِعِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْفَقِعْنَ |