Conjugation of انفرد
to be isolated, to seclude oneself Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | اِنْفِرَاد |
الْمَاضِي
| أَنَا | اِنْفَرَدْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْفَرَدْتَ |
| هُوَ / هِيَ | اِنْفَرَدَ |
| نَحْنُ | اِنْفَرَدْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْفَرَدْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | اِنْفَرَدُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْفَرِدُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْفَرِدُ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْفَرِدُ |
| نَحْنُ | نَنْفَرِدُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْفَرِدُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْفَرِدُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْفَرِدَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْفَرِدَ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْفَرِدَ |
| نَحْنُ | نَنْفَرِدَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْفَرِدُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْفَرِدُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْفَرِدْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْفَرِدْ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْفَرِدْ |
| نَحْنُ | نَنْفَرِدْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْفَرِدُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْفَرِدُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْفَرِدْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْفَرِدُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | اِنْفَرَدْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْفَرَدْتِ |
| هُوَ / هِيَ | اِنْفَرَدَتْ |
| نَحْنُ | اِنْفَرَدْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْفَرَدْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | اِنْفَرَدْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْفَرِدُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْفَرِدِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَنْفَرِدُ |
| نَحْنُ | نَنْفَرِدُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْفَرِدْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْفَرِدْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْفَرِدَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْفَرِدِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْفَرِدَ |
| نَحْنُ | نَنْفَرِدَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْفَرِدْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْفَرِدْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْفَرِدْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْفَرِدِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْفَرِدْ |
| نَحْنُ | نَنْفَرِدْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْفَرِدْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْفَرِدْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْفَرِدِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْفَرِدْنَ |