Conjugation of انتوى
to be intended Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | اِنْتِوَاء |
الْمَاضِي
| أَنَا | اِنْتَوَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْتَوَيْتَ |
| هُوَ / هِيَ | اِنْتَوَى |
| نَحْنُ | اِنْتَوَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْتَوَيْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | اِنْتَوَوْا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْتَوِي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْتَوِي |
| هُوَ / هِيَ | يَنْتَوِي |
| نَحْنُ | نَنْتَوِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْتَوُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْتَوُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْتَوِيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْتَوِيَ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْتَوِيَ |
| نَحْنُ | نَنْتَوِيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْتَوُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْتَوُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْتَوِ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْتَوِ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْتَوِ |
| نَحْنُ | نَنْتَوِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْتَوُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْتَوُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْتَوِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْتَوُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | اِنْتَوَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْتَوَيْتِ |
| هُوَ / هِيَ | اِنْتَوَتْ |
| نَحْنُ | اِنْتَوَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْتَوَيْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | اِنْتَوَيْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْتَوِي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْتَوِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَنْتَوِي |
| نَحْنُ | نَنْتَوِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْتَوِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْتَوِينَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْتَوِيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْتَوِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْتَوِيَ |
| نَحْنُ | نَنْتَوِيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْتَوِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْتَوِينَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْتَوِ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْتَوِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْتَوِ |
| نَحْنُ | نَنْتَوِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْتَوِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْتَوِينَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْتَوِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْتَوِينَ |