مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | اِنْتِشَاق |
الْمَاضِي
| أَنَا | اِنْتَشَقْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْتَشَقْتَ |
| هُوَ / هِيَ | اِنْتَشَقَ |
| نَحْنُ | اِنْتَشَقْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْتَشَقْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | اِنْتَشَقُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْتَشِقُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْتَشِقُ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْتَشِقُ |
| نَحْنُ | نَنْتَشِقُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْتَشِقُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْتَشِقُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْتَشِقَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْتَشِقَ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْتَشِقَ |
| نَحْنُ | نَنْتَشِقَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْتَشِقُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْتَشِقُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْتَشِقْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْتَشِقْ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْتَشِقْ |
| نَحْنُ | نَنْتَشِقْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْتَشِقُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْتَشِقُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْتَشِقْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْتَشِقُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | اِنْتَشَقْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْتَشَقْتِ |
| هُوَ / هِيَ | اِنْتَشَقَتْ |
| نَحْنُ | اِنْتَشَقْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْتَشَقْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | اِنْتَشَقْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْتَشِقُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْتَشِقِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَنْتَشِقُ |
| نَحْنُ | نَنْتَشِقُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْتَشِقْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْتَشِقْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْتَشِقَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْتَشِقِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْتَشِقَ |
| نَحْنُ | نَنْتَشِقَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْتَشِقْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْتَشِقْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْتَشِقْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْتَشِقِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْتَشِقْ |
| نَحْنُ | نَنْتَشِقْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْتَشِقْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْتَشِقْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْتَشِقِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْتَشِقْنَ |