Conjugation of انبغى
in.ba.ɣaːto beseem, to be proper, to be seemly, to be necessary, must Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | اِنْبِغَاء |
الْمَاضِي
| أَنَا | اِنْبَغَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْبَغَيْتَ |
| هُوَ / هِيَ | اِنْبَغَى |
| نَحْنُ | اِنْبَغَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْبَغَيْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | اِنْبَغَوْا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْبَغِي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْبَغِي |
| هُوَ / هِيَ | يَنْبَغِي |
| نَحْنُ | نَنْبَغِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْبَغُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْبَغُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْبَغِيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْبَغِيَ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْبَغِيَ |
| نَحْنُ | نَنْبَغِيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْبَغُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْبَغُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْبَغِ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْبَغِ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْبَغِ |
| نَحْنُ | نَنْبَغِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْبَغُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْبَغُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْبَغِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْبَغُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | اِنْبَغَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْبَغَيْتِ |
| هُوَ / هِيَ | اِنْبَغَتْ |
| نَحْنُ | اِنْبَغَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْبَغَيْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | اِنْبَغَيْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْبَغِي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْبَغِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَنْبَغِي |
| نَحْنُ | نَنْبَغِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْبَغِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْبَغِينَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْبَغِيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْبَغِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْبَغِيَ |
| نَحْنُ | نَنْبَغِيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْبَغِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْبَغِينَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْبَغِ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْبَغِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْبَغِ |
| نَحْنُ | نَنْبَغِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْبَغِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْبَغِينَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْبَغِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْبَغِينَ |