Conjugation of ارتاب
to have doubt or suspicion Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | اِرْتِيَاب |
الْمَاضِي
| أَنَا | اِرْتَبْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِرْتَبْتَ |
| هُوَ / هِيَ | اِرْتَابَ |
| نَحْنُ | اِرْتَبْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِرْتَبْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | اِرْتَابُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَرْتَابُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَرْتَابُ |
| هُوَ / هِيَ | يَرْتَابُ |
| نَحْنُ | نَرْتَابُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَرْتَابُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَرْتَابُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَرْتَابَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَرْتَابَ |
| هُوَ / هِيَ | يَرْتَابَ |
| نَحْنُ | نَرْتَابَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَرْتَابُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَرْتَابُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَرْتَبْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَرْتَبْ |
| هُوَ / هِيَ | يَرْتَبْ |
| نَحْنُ | نَرْتَبْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَرْتَابُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَرْتَابُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِرْتَبْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِرْتَابُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | اِرْتَبْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِرْتَبْتِ |
| هُوَ / هِيَ | اِرْتَابَتْ |
| نَحْنُ | اِرْتَبْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِرْتَبْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | اِرْتَبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَرْتَابُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَرْتَابِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَرْتَابُ |
| نَحْنُ | نَرْتَابُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَرْتَبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَرْتَبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَرْتَابَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَرْتَابِي |
| هُوَ / هِيَ | تَرْتَابَ |
| نَحْنُ | نَرْتَابَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَرْتَبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَرْتَبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَرْتَبْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَرْتَابِي |
| هُوَ / هِيَ | تَرْتَبْ |
| نَحْنُ | نَرْتَبْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَرْتَبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَرْتَبْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِرْتَابِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِرْتَبْنَ |