Conjugation of أوحل
ʔaw.ħa.lato throw/push in the mud, to cover with mud, to mire Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | إِيحَال |
الْمَاضِي
| أَنَا | أَوْحَلْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَوْحَلْتَ |
| هُوَ / هِيَ | أَوْحَلَ |
| نَحْنُ | أَوْحَلْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَوْحَلْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | أَوْحَلُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُوحِلُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُوحِلُ |
| هُوَ / هِيَ | يُوحِلُ |
| نَحْنُ | نُوحِلُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُوحِلُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُوحِلُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُوحِلَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُوحِلَ |
| هُوَ / هِيَ | يُوحِلَ |
| نَحْنُ | نُوحِلَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُوحِلُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُوحِلُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُوحِلْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُوحِلْ |
| هُوَ / هِيَ | يُوحِلْ |
| نَحْنُ | نُوحِلْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُوحِلُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُوحِلُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَوْحِلْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَوْحِلُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | أَوْحَلْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَوْحَلْتِ |
| هُوَ / هِيَ | أَوْحَلَتْ |
| نَحْنُ | أَوْحَلْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَوْحَلْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | أَوْحَلْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُوحِلُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُوحِلِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُوحِلُ |
| نَحْنُ | نُوحِلُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُوحِلْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُوحِلْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُوحِلَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُوحِلِي |
| هُوَ / هِيَ | تُوحِلَ |
| نَحْنُ | نُوحِلَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُوحِلْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُوحِلْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُوحِلْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُوحِلِي |
| هُوَ / هِيَ | تُوحِلْ |
| نَحْنُ | نُوحِلْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُوحِلْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُوحِلْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَوْحِلِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَوْحِلْنَ |