Conjugation of أنمى
to grow, to cultivate Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | إِنْمَاء |
الْمَاضِي
| أَنَا | أَنْمَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَنْمَيْتَ |
| هُوَ / هِيَ | أَنْمَى |
| نَحْنُ | أَنْمَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَنْمَيْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | أَنْمَوْا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُنْمِي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنْمِي |
| هُوَ / هِيَ | يُنْمِي |
| نَحْنُ | نُنْمِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنْمُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُنْمُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُنْمِيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنْمِيَ |
| هُوَ / هِيَ | يُنْمِيَ |
| نَحْنُ | نُنْمِيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنْمُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُنْمُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُنْمِ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنْمِ |
| هُوَ / هِيَ | يُنْمِ |
| نَحْنُ | نُنْمِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنْمُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُنْمُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَنْمِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَنْمُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | أَنْمَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَنْمَيْتِ |
| هُوَ / هِيَ | أَنْمَتْ |
| نَحْنُ | أَنْمَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَنْمَيْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | أَنْمَيْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُنْمِي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنْمِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُنْمِي |
| نَحْنُ | نُنْمِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنْمِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُنْمِينَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُنْمِيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنْمِي |
| هُوَ / هِيَ | تُنْمِيَ |
| نَحْنُ | نُنْمِيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنْمِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُنْمِينَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُنْمِ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنْمِي |
| هُوَ / هِيَ | تُنْمِ |
| نَحْنُ | نُنْمِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنْمِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُنْمِينَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَنْمِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَنْمِينَ |