Conjugation of أنب
to chide, to reprehend, to reproach Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | تَأْنِيب |
الْمَاضِي
| أَنَا | أَنَّبْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَنَّبْتَ |
| هُوَ / هِيَ | أَنَّبَ |
| نَحْنُ | أَنَّبْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَنَّبْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | أَنَّبُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُؤَنِّبُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُؤَنِّبُ |
| هُوَ / هِيَ | يُؤَنِّبُ |
| نَحْنُ | نُؤَنِّبُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُؤَنِّبُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُؤَنِّبُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُؤَنِّبَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُؤَنِّبَ |
| هُوَ / هِيَ | يُؤَنِّبَ |
| نَحْنُ | نُؤَنِّبَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُؤَنِّبُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُؤَنِّبُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُؤَنِّبْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُؤَنِّبْ |
| هُوَ / هِيَ | يُؤَنِّبْ |
| نَحْنُ | نُؤَنِّبْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُؤَنِّبُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُؤَنِّبُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَنِّبْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَنِّبُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | أَنَّبْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَنَّبْتِ |
| هُوَ / هِيَ | أَنَّبَتْ |
| نَحْنُ | أَنَّبْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَنَّبْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | أَنَّبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُؤَنِّبُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُؤَنِّبِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُؤَنِّبُ |
| نَحْنُ | نُؤَنِّبُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُؤَنِّبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُؤَنِّبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُؤَنِّبَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُؤَنِّبِي |
| هُوَ / هِيَ | تُؤَنِّبَ |
| نَحْنُ | نُؤَنِّبَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُؤَنِّبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُؤَنِّبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُؤَنِّبْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُؤَنِّبِي |
| هُوَ / هِيَ | تُؤَنِّبْ |
| نَحْنُ | نُؤَنِّبْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُؤَنِّبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُؤَنِّبْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَنِّبِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَنِّبْنَ |