Conjugation of أنبأ
to inform, to notify Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | إِنْبَاء |
الْمَاضِي
| أَنَا | أَنْبَأْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَنْبَأْتَ |
| هُوَ / هِيَ | أَنْبَأَ |
| نَحْنُ | أَنْبَأْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَنْبَأْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | أَنْبَؤُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُنْبِئُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنْبِئُ |
| هُوَ / هِيَ | يُنْبِئُ |
| نَحْنُ | نُنْبِئُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنْبِئُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُنْبِئُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُنْبِئَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنْبِئَ |
| هُوَ / هِيَ | يُنْبِئَ |
| نَحْنُ | نُنْبِئَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنْبِئُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُنْبِئُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُنْبِئْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنْبِئْ |
| هُوَ / هِيَ | يُنْبِئْ |
| نَحْنُ | نُنْبِئْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنْبِئُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُنْبِئُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَنْبِئْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَنْبِئُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | أَنْبَأْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَنْبَأْتِ |
| هُوَ / هِيَ | أَنْبَأَتْ |
| نَحْنُ | أَنْبَأْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَنْبَأْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | أَنْبَأْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُنْبِئُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنْبِئِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُنْبِئُ |
| نَحْنُ | نُنْبِئُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنْبِئْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُنْبِئْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُنْبِئَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنْبِئِي |
| هُوَ / هِيَ | تُنْبِئَ |
| نَحْنُ | نُنْبِئَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنْبِئْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُنْبِئْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُنْبِئْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنْبِئِي |
| هُوَ / هِيَ | تُنْبِئْ |
| نَحْنُ | نُنْبِئْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنْبِئْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُنْبِئْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَنْبِئِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَنْبِئْنَ |