Conjugation of أكب
ʔa.kab.bato devote oneself, to peruse one’s vigour, to throw oneself into Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | إِكْبَاب |
الْمَاضِي
| أَنَا | أَكْبَبْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَكْبَبْتَ |
| هُوَ / هِيَ | أَكَبَّ |
| نَحْنُ | أَكْبَبْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَكْبَبْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | أَكَبُّوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُكِبُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُكِبُّ |
| هُوَ / هِيَ | يُكِبُّ |
| نَحْنُ | نُكِبُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُكِبُّونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُكِبُّونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُكِبَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُكِبَّ |
| هُوَ / هِيَ | يُكِبَّ |
| نَحْنُ | نُكِبَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُكِبُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُكِبُّوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُكِبَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُكِبَّ |
| هُوَ / هِيَ | يُكِبَّ |
| نَحْنُ | نُكِبَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُكِبُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُكِبُّوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَكِبَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَكِبُّوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | أَكْبَبْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَكْبَبْتِ |
| هُوَ / هِيَ | أَكَبَّتْ |
| نَحْنُ | أَكْبَبْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَكْبَبْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | أَكْبَبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُكِبُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُكِبِّينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُكِبُّ |
| نَحْنُ | نُكِبُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُكْبِبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُكْبِبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُكِبَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُكِبِّي |
| هُوَ / هِيَ | تُكِبَّ |
| نَحْنُ | نُكِبَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُكْبِبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُكْبِبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُكِبَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُكِبِّي |
| هُوَ / هِيَ | تُكِبَّ |
| نَحْنُ | نُكِبَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُكْبِبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُكْبِبْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَكِبِّي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَكْبِبْنَ |