Conjugation of أفنى
to destroy, to annihilate, to cause to come to an end, to cause to cease, to cause to vanish Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | إِفْنَاء |
الْمَاضِي
| أَنَا | أَفْنَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَفْنَيْتَ |
| هُوَ / هِيَ | أَفْنَى |
| نَحْنُ | أَفْنَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَفْنَيْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | أَفْنَوْا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُفْنِي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُفْنِي |
| هُوَ / هِيَ | يُفْنِي |
| نَحْنُ | نُفْنِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُفْنُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُفْنُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُفْنِيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُفْنِيَ |
| هُوَ / هِيَ | يُفْنِيَ |
| نَحْنُ | نُفْنِيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُفْنُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُفْنُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُفْنِ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُفْنِ |
| هُوَ / هِيَ | يُفْنِ |
| نَحْنُ | نُفْنِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُفْنُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُفْنُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَفْنِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَفْنُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | أَفْنَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَفْنَيْتِ |
| هُوَ / هِيَ | أَفْنَتْ |
| نَحْنُ | أَفْنَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَفْنَيْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | أَفْنَيْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُفْنِي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُفْنِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُفْنِي |
| نَحْنُ | نُفْنِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُفْنِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُفْنِينَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُفْنِيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُفْنِي |
| هُوَ / هِيَ | تُفْنِيَ |
| نَحْنُ | نُفْنِيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُفْنِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُفْنِينَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُفْنِ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُفْنِي |
| هُوَ / هِيَ | تُفْنِ |
| نَحْنُ | نُفْنِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُفْنِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُفْنِينَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَفْنِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَفْنِينَ |