Conjugation of أسرف
to be extravagant, wasteful Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | إِسْرَاف |
الْمَاضِي
| أَنَا | أَسْرَفْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَسْرَفْتَ |
| هُوَ / هِيَ | أَسْرَفَ |
| نَحْنُ | أَسْرَفْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَسْرَفْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | أَسْرَفُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُسْرِفُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُسْرِفُ |
| هُوَ / هِيَ | يُسْرِفُ |
| نَحْنُ | نُسْرِفُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُسْرِفُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُسْرِفُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُسْرِفَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُسْرِفَ |
| هُوَ / هِيَ | يُسْرِفَ |
| نَحْنُ | نُسْرِفَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُسْرِفُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُسْرِفُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُسْرِفْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُسْرِفْ |
| هُوَ / هِيَ | يُسْرِفْ |
| نَحْنُ | نُسْرِفْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُسْرِفُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُسْرِفُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَسْرِفْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَسْرِفُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | أَسْرَفْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَسْرَفْتِ |
| هُوَ / هِيَ | أَسْرَفَتْ |
| نَحْنُ | أَسْرَفْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَسْرَفْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | أَسْرَفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُسْرِفُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُسْرِفِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُسْرِفُ |
| نَحْنُ | نُسْرِفُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُسْرِفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُسْرِفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُسْرِفَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُسْرِفِي |
| هُوَ / هِيَ | تُسْرِفَ |
| نَحْنُ | نُسْرِفَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُسْرِفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُسْرِفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُسْرِفْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُسْرِفِي |
| هُوَ / هِيَ | تُسْرِفْ |
| نَحْنُ | نُسْرِفْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُسْرِفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُسْرِفْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَسْرِفِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَسْرِفْنَ |