Conjugation of أبق
to run away, to flee Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | إِبَاق |
الْمَاضِي
| أَنَا | أَبَقْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَبَقْتَ |
| هُوَ / هِيَ | أَبَقَ |
| نَحْنُ | أَبَقْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَبَقْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | أَبَقُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | آبِقُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَأْبِقُ |
| هُوَ / هِيَ | يَأْبِقُ |
| نَحْنُ | نَأْبِقُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَأْبِقُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَأْبِقُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | آبِقَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَأْبِقَ |
| هُوَ / هِيَ | يَأْبِقَ |
| نَحْنُ | نَأْبِقَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَأْبِقُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَأْبِقُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | آبِقْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَأْبِقْ |
| هُوَ / هِيَ | يَأْبِقْ |
| نَحْنُ | نَأْبِقْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَأْبِقُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَأْبِقُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِئْبِقْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِئْبِقُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | أَبَقْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَبَقْتِ |
| هُوَ / هِيَ | أَبَقَتْ |
| نَحْنُ | أَبَقْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَبَقْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | أَبَقْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | آبِقُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَأْبِقِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَأْبِقُ |
| نَحْنُ | نَأْبِقُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَأْبِقْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَأْبِقْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | آبِقَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَأْبِقِي |
| هُوَ / هِيَ | تَأْبِقَ |
| نَحْنُ | نَأْبِقَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَأْبِقْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَأْبِقْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | آبِقْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَأْبِقِي |
| هُوَ / هِيَ | تَأْبِقْ |
| نَحْنُ | نَأْبِقْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَأْبِقْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَأْبِقْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِئْبِقِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِئْبِقْنَ |