Conjugation of أبقى
to keep, to let stay, to make bide Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | إِبْقَاء |
الْمَاضِي
| أَنَا | أَبْقَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَبْقَيْتَ |
| هُوَ / هِيَ | أَبْقَى |
| نَحْنُ | أَبْقَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَبْقَيْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | أَبْقَوْا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُبْقِي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُبْقِي |
| هُوَ / هِيَ | يُبْقِي |
| نَحْنُ | نُبْقِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُبْقُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُبْقُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُبْقِيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُبْقِيَ |
| هُوَ / هِيَ | يُبْقِيَ |
| نَحْنُ | نُبْقِيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُبْقُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُبْقُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُبْقِ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُبْقِ |
| هُوَ / هِيَ | يُبْقِ |
| نَحْنُ | نُبْقِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُبْقُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُبْقُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَبْقِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَبْقُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | أَبْقَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَبْقَيْتِ |
| هُوَ / هِيَ | أَبْقَتْ |
| نَحْنُ | أَبْقَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَبْقَيْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | أَبْقَيْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُبْقِي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُبْقِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُبْقِي |
| نَحْنُ | نُبْقِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُبْقِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُبْقِينَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُبْقِيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُبْقِي |
| هُوَ / هِيَ | تُبْقِيَ |
| نَحْنُ | نُبْقِيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُبْقِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُبْقِينَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُبْقِ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُبْقِي |
| هُوَ / هِيَ | تُبْقِ |
| نَحْنُ | نُبْقِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُبْقِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُبْقِينَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | أَبْقِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | أَبْقِينَ |