Conjugation of utbringa
to propose, to make, to raise Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | utbringa |
Presens
| jag | utbringar |
| du | utbringar |
| han / hon / den / det | utbringar |
| vi | utbringar |
| ni | utbringar |
| de | utbringar |
Preteritum
| jag | utbringade |
| du | utbringade |
| han / hon / den / det | utbringade |
| vi | utbringade |
| ni | utbringade |
| de | utbringade |
Supinum
| jag | utbringat |
| du | utbringat |
| han / hon / den / det | utbringat |
| vi | utbringat |
| ni | utbringat |
| de | utbringat |
Imperativ
| — | utbringa |
Passiv
Infinitiv
| — | utbringas |
Presens
| jag | utbringas |
| du | utbringas |
| han / hon / den / det | utbringas |
| vi | utbringas |
| ni | utbringas |
| de | utbringas |
Preteritum
| jag | utbringades |
| du | utbringades |
| han / hon / den / det | utbringades |
| vi | utbringades |
| ni | utbringades |
| de | utbringades |
Supinum
| jag | utbringats |
| du | utbringats |
| han / hon / den / det | utbringats |
| vi | utbringats |
| ni | utbringats |
| de | utbringats |