Conjugation of upplåta
to allow (something for use) Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | upplåta |
Presens
| jag | upplåter |
| du | upplåter |
| han / hon / den / det | upplåter |
| vi | upplåter |
| ni | upplåter |
| de | upplåter |
Preteritum
| jag | upplät |
| du | upplät |
| han / hon / den / det | upplät |
| vi | upplät |
| ni | upplät |
| de | upplät |
Supinum
| jag | upplåtit |
| du | upplåtit |
| han / hon / den / det | upplåtit |
| vi | upplåtit |
| ni | upplåtit |
| de | upplåtit |
Imperativ
| — | upplåt |
Passiv
Infinitiv
| — | upplåtas |
Presens
| jag | upplåts |
| du | upplåts |
| han / hon / den / det | upplåts |
| vi | upplåts |
| ni | upplåts |
| de | upplåts |
Preteritum
| jag | uppläts |
| du | uppläts |
| han / hon / den / det | uppläts |
| vi | uppläts |
| ni | uppläts |
| de | uppläts |
Supinum
| jag | upplåtits |
| du | upplåtits |
| han / hon / den / det | upplåtits |
| vi | upplåtits |
| ni | upplåtits |
| de | upplåtits |