Conjugation of upphöja
to elevate, to exalt, to raise (to a higher rank) Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | upphöja |
Presens
| jag | upphöjer |
| du | upphöjer |
| han / hon / den / det | upphöjer |
| vi | upphöjer |
| ni | upphöjer |
| de | upphöjer |
Preteritum
| jag | upphöjde |
| du | upphöjde |
| han / hon / den / det | upphöjde |
| vi | upphöjde |
| ni | upphöjde |
| de | upphöjde |
Supinum
| jag | upphöjt |
| du | upphöjt |
| han / hon / den / det | upphöjt |
| vi | upphöjt |
| ni | upphöjt |
| de | upphöjt |
Imperativ
| — | upphöj |
Passiv
Infinitiv
| — | upphöjas |
Presens
| jag | upphöjs |
| du | upphöjs |
| han / hon / den / det | upphöjs |
| vi | upphöjs |
| ni | upphöjs |
| de | upphöjs |
Preteritum
| jag | upphöjdes |
| du | upphöjdes |
| han / hon / den / det | upphöjdes |
| vi | upphöjdes |
| ni | upphöjdes |
| de | upphöjdes |
Supinum
| jag | upphöjts |
| du | upphöjts |
| han / hon / den / det | upphöjts |
| vi | upphöjts |
| ni | upphöjts |
| de | upphöjts |