Conjugation of tima
to happen Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | tima |
Presens
| jag | timar |
| du | timar |
| han / hon / den / det | timar |
| vi | timar |
| ni | timar |
| de | timar |
Preteritum
| jag | timade |
| du | timade |
| han / hon / den / det | timade |
| vi | timade |
| ni | timade |
| de | timade |
Supinum
| jag | timat |
| du | timat |
| han / hon / den / det | timat |
| vi | timat |
| ni | timat |
| de | timat |
Imperativ
| — | tima |
Passiv
Infinitiv
| — | timas |
Presens
| jag | timas |
| du | timas |
| han / hon / den / det | timas |
| vi | timas |
| ni | timas |
| de | timas |
Preteritum
| jag | timades |
| du | timades |
| han / hon / den / det | timades |
| vi | timades |
| ni | timades |
| de | timades |
Supinum
| jag | timats |
| du | timats |
| han / hon / den / det | timats |
| vi | timats |
| ni | timats |
| de | timats |