Conjugation of tillkalla
summon Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | tillkalla |
Presens
| jag | tillkallar |
| du | tillkallar |
| han / hon / den / det | tillkallar |
| vi | tillkallar |
| ni | tillkallar |
| de | tillkallar |
Preteritum
| jag | tillkallade |
| du | tillkallade |
| han / hon / den / det | tillkallade |
| vi | tillkallade |
| ni | tillkallade |
| de | tillkallade |
Supinum
| jag | tillkallat |
| du | tillkallat |
| han / hon / den / det | tillkallat |
| vi | tillkallat |
| ni | tillkallat |
| de | tillkallat |
Imperativ
| — | tillkalla |
Passiv
Infinitiv
| — | tillkallas |
Presens
| jag | tillkallas |
| du | tillkallas |
| han / hon / den / det | tillkallas |
| vi | tillkallas |
| ni | tillkallas |
| de | tillkallas |
Preteritum
| jag | tillkallades |
| du | tillkallades |
| han / hon / den / det | tillkallades |
| vi | tillkallades |
| ni | tillkallades |
| de | tillkallades |
Supinum
| jag | tillkallats |
| du | tillkallats |
| han / hon / den / det | tillkallats |
| vi | tillkallats |
| ni | tillkallats |
| de | tillkallats |