Conjugation of tillkännage
to announce, to make known Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | tillkännage |
Presens
| jag | tillkännager |
| du | tillkännager |
| han / hon / den / det | tillkännager |
| vi | tillkännager |
| ni | tillkännager |
| de | tillkännager |
Preteritum
| jag | tillkännagav |
| du | tillkännagav |
| han / hon / den / det | tillkännagav |
| vi | tillkännagav |
| ni | tillkännagav |
| de | tillkännagav |
Supinum
| jag | tillkännagett |
| du | tillkännagett |
| han / hon / den / det | tillkännagett |
| vi | tillkännagett |
| ni | tillkännagett |
| de | tillkännagett |
Imperativ
| — | tillkännage |
Passiv
Infinitiv
| — | tillkännages |
Presens
| jag | tillkännages |
| du | tillkännages |
| han / hon / den / det | tillkännages |
| vi | tillkännages |
| ni | tillkännages |
| de | tillkännages |
Preteritum
| jag | tillkännagavs |
| du | tillkännagavs |
| han / hon / den / det | tillkännagavs |
| vi | tillkännagavs |
| ni | tillkännagavs |
| de | tillkännagavs |
Supinum
| jag | tillkännagetts |
| du | tillkännagetts |
| han / hon / den / det | tillkännagetts |
| vi | tillkännagetts |
| ni | tillkännagetts |
| de | tillkännagetts |