Conjugation of skrika
to scream, to yell, to shout Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | skrika |
Presens
| jag | skriker |
| du | skriker |
| han / hon / den / det | skriker |
| vi | skriker |
| ni | skriker |
| de | skriker |
Preteritum
| jag | skrek |
| du | skrek |
| han / hon / den / det | skrek |
| vi | skrek |
| ni | skrek |
| de | skrek |
Supinum
| jag | skrikit |
| du | skrikit |
| han / hon / den / det | skrikit |
| vi | skrikit |
| ni | skrikit |
| de | skrikit |
Imperativ
| — | skrik |
Passiv
Infinitiv
| — | skrikas |
Presens
| jag | skriks |
| du | skriks |
| han / hon / den / det | skriks |
| vi | skriks |
| ni | skriks |
| de | skriks |
Preteritum
| jag | skreks |
| du | skreks |
| han / hon / den / det | skreks |
| vi | skreks |
| ni | skreks |
| de | skreks |
Supinum
| jag | skrikits |
| du | skrikits |
| han / hon / den / det | skrikits |
| vi | skrikits |
| ni | skrikits |
| de | skrikits |