Conjugation of sammankoppla
(Verb) Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | sammankoppla |
Presens
| jag | sammankopplar |
| du | sammankopplar |
| han / hon / den / det | sammankopplar |
| vi | sammankopplar |
| ni | sammankopplar |
| de | sammankopplar |
Preteritum
| jag | sammankopplade |
| du | sammankopplade |
| han / hon / den / det | sammankopplade |
| vi | sammankopplade |
| ni | sammankopplade |
| de | sammankopplade |
Supinum
| jag | sammankopplat |
| du | sammankopplat |
| han / hon / den / det | sammankopplat |
| vi | sammankopplat |
| ni | sammankopplat |
| de | sammankopplat |
Imperativ
| — | sammankoppla |
Passiv
Infinitiv
| — | sammankopplas |
Presens
| jag | sammankopplas |
| du | sammankopplas |
| han / hon / den / det | sammankopplas |
| vi | sammankopplas |
| ni | sammankopplas |
| de | sammankopplas |
Preteritum
| jag | sammankopplades |
| du | sammankopplades |
| han / hon / den / det | sammankopplades |
| vi | sammankopplades |
| ni | sammankopplades |
| de | sammankopplades |
Supinum
| jag | sammankopplats |
| du | sammankopplats |
| han / hon / den / det | sammankopplats |
| vi | sammankopplats |
| ni | sammankopplats |
| de | sammankopplats |