Conjugation of reinkarnera
a reincarnate (undergo reincarnation) Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | reinkarnera |
Presens
| jag | reinkarnerar |
| du | reinkarnerar |
| han / hon / den / det | reinkarnerar |
| vi | reinkarnerar |
| ni | reinkarnerar |
| de | reinkarnerar |
Preteritum
| jag | reinkarnerade |
| du | reinkarnerade |
| han / hon / den / det | reinkarnerade |
| vi | reinkarnerade |
| ni | reinkarnerade |
| de | reinkarnerade |
Supinum
| jag | reinkarnerat |
| du | reinkarnerat |
| han / hon / den / det | reinkarnerat |
| vi | reinkarnerat |
| ni | reinkarnerat |
| de | reinkarnerat |
Imperativ
| — | reinkarnera |
Passiv
Infinitiv
| — | reinkarneras |
Presens
| jag | reinkarneras |
| du | reinkarneras |
| han / hon / den / det | reinkarneras |
| vi | reinkarneras |
| ni | reinkarneras |
| de | reinkarneras |
Preteritum
| jag | reinkarnerades |
| du | reinkarnerades |
| han / hon / den / det | reinkarnerades |
| vi | reinkarnerades |
| ni | reinkarnerades |
| de | reinkarnerades |
Supinum
| jag | reinkarnerats |
| du | reinkarnerats |
| han / hon / den / det | reinkarnerats |
| vi | reinkarnerats |
| ni | reinkarnerats |
| de | reinkarnerats |