Conjugation of rättfärdiga
to justify Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | rättfärdiga |
Presens
| jag | rättfärdigar |
| du | rättfärdigar |
| han / hon / den / det | rättfärdigar |
| vi | rättfärdigar |
| ni | rättfärdigar |
| de | rättfärdigar |
Preteritum
| jag | rättfärdigade |
| du | rättfärdigade |
| han / hon / den / det | rättfärdigade |
| vi | rättfärdigade |
| ni | rättfärdigade |
| de | rättfärdigade |
Supinum
| jag | rättfärdigat |
| du | rättfärdigat |
| han / hon / den / det | rättfärdigat |
| vi | rättfärdigat |
| ni | rättfärdigat |
| de | rättfärdigat |
Imperativ
| — | rättfärdiga |
Passiv
Infinitiv
| — | rättfärdigas |
Presens
| jag | rättfärdigas |
| du | rättfärdigas |
| han / hon / den / det | rättfärdigas |
| vi | rättfärdigas |
| ni | rättfärdigas |
| de | rättfärdigas |
Preteritum
| jag | rättfärdigades |
| du | rättfärdigades |
| han / hon / den / det | rättfärdigades |
| vi | rättfärdigades |
| ni | rättfärdigades |
| de | rättfärdigades |
Supinum
| jag | rättfärdigats |
| du | rättfärdigats |
| han / hon / den / det | rättfärdigats |
| vi | rättfärdigats |
| ni | rättfärdigats |
| de | rättfärdigats |