Conjugation of påvisa
to prove (the existence of) something; to show, to demonstrate, to detect Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | påvisa |
Presens
| jag | påvisar |
| du | påvisar |
| han / hon / den / det | påvisar |
| vi | påvisar |
| ni | påvisar |
| de | påvisar |
Preteritum
| jag | påvisade |
| du | påvisade |
| han / hon / den / det | påvisade |
| vi | påvisade |
| ni | påvisade |
| de | påvisade |
Supinum
| jag | påvisat |
| du | påvisat |
| han / hon / den / det | påvisat |
| vi | påvisat |
| ni | påvisat |
| de | påvisat |
Imperativ
| — | påvisa |
Passiv
Infinitiv
| — | påvisas |
Presens
| jag | påvisas |
| du | påvisas |
| han / hon / den / det | påvisas |
| vi | påvisas |
| ni | påvisas |
| de | påvisas |
Preteritum
| jag | påvisades |
| du | påvisades |
| han / hon / den / det | påvisades |
| vi | påvisades |
| ni | påvisades |
| de | påvisades |
Supinum
| jag | påvisats |
| du | påvisats |
| han / hon / den / det | påvisats |
| vi | påvisats |
| ni | påvisats |
| de | påvisats |