Conjugation of möjliggöra
to enable, to make possible Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | möjliggöra |
Presens
| jag | möjliggör |
| du | möjliggör |
| han / hon / den / det | möjliggör |
| vi | möjliggör |
| ni | möjliggör |
| de | möjliggör |
Preteritum
| jag | möjliggjorde |
| du | möjliggjorde |
| han / hon / den / det | möjliggjorde |
| vi | möjliggjorde |
| ni | möjliggjorde |
| de | möjliggjorde |
Supinum
| jag | möjliggjort |
| du | möjliggjort |
| han / hon / den / det | möjliggjort |
| vi | möjliggjort |
| ni | möjliggjort |
| de | möjliggjort |
Imperativ
| — | möjliggör |
Passiv
Infinitiv
| — | möjliggöras |
Presens
| jag | möjliggörs |
| du | möjliggörs |
| han / hon / den / det | möjliggörs |
| vi | möjliggörs |
| ni | möjliggörs |
| de | möjliggörs |
Preteritum
| jag | möjliggjordes |
| du | möjliggjordes |
| han / hon / den / det | möjliggjordes |
| vi | möjliggjordes |
| ni | möjliggjordes |
| de | möjliggjordes |
Supinum
| jag | möjliggjorts |
| du | möjliggjorts |
| han / hon / den / det | möjliggjorts |
| vi | möjliggjorts |
| ni | möjliggjorts |
| de | möjliggjorts |