Conjugation of kringgå
to circumvent, to bypass Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | kringgå |
Presens
| jag | kringgår |
| du | kringgår |
| han / hon / den / det | kringgår |
| vi | kringgår |
| ni | kringgår |
| de | kringgår |
Preteritum
| jag | kringgick |
| du | kringgick |
| han / hon / den / det | kringgick |
| vi | kringgick |
| ni | kringgick |
| de | kringgick |
Supinum
| jag | kringgått |
| du | kringgått |
| han / hon / den / det | kringgått |
| vi | kringgått |
| ni | kringgått |
| de | kringgått |
Imperativ
| — | kringgå |
Passiv
Infinitiv
| — | kringgås |
Presens
| jag | kringgås |
| du | kringgås |
| han / hon / den / det | kringgås |
| vi | kringgås |
| ni | kringgås |
| de | kringgås |
Preteritum
| jag | kringgicks |
| du | kringgicks |
| han / hon / den / det | kringgicks |
| vi | kringgicks |
| ni | kringgicks |
| de | kringgicks |
Supinum
| jag | kringgåtts |
| du | kringgåtts |
| han / hon / den / det | kringgåtts |
| vi | kringgåtts |
| ni | kringgåtts |
| de | kringgåtts |