Conjugation of klarlägga
make clear, elucidate Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | klarlägga |
Presens
| jag | klarlägger |
| du | klarlägger |
| han / hon / den / det | klarlägger |
| vi | klarlägger |
| ni | klarlägger |
| de | klarlägger |
Preteritum
| jag | klarlade |
| du | klarlade |
| han / hon / den / det | klarlade |
| vi | klarlade |
| ni | klarlade |
| de | klarlade |
Supinum
| jag | klarlagt |
| du | klarlagt |
| han / hon / den / det | klarlagt |
| vi | klarlagt |
| ni | klarlagt |
| de | klarlagt |
Imperativ
| — | klarlägg |
Passiv
Infinitiv
| — | klarläggas |
Presens
| jag | klarläggs |
| du | klarläggs |
| han / hon / den / det | klarläggs |
| vi | klarläggs |
| ni | klarläggs |
| de | klarläggs |
Preteritum
| jag | klarlades |
| du | klarlades |
| han / hon / den / det | klarlades |
| vi | klarlades |
| ni | klarlades |
| de | klarlades |
Supinum
| jag | klarlagts |
| du | klarlagts |
| han / hon / den / det | klarlagts |
| vi | klarlagts |
| ni | klarlagts |
| de | klarlagts |