Conjugation of irritera
to irritate Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | irritera |
Presens
| jag | irriterar |
| du | irriterar |
| han / hon / den / det | irriterar |
| vi | irriterar |
| ni | irriterar |
| de | irriterar |
Preteritum
| jag | irriterade |
| du | irriterade |
| han / hon / den / det | irriterade |
| vi | irriterade |
| ni | irriterade |
| de | irriterade |
Supinum
| jag | irriterat |
| du | irriterat |
| han / hon / den / det | irriterat |
| vi | irriterat |
| ni | irriterat |
| de | irriterat |
Imperativ
| — | irritera |
Passiv
Infinitiv
| — | irriteras |
Presens
| jag | irriteras |
| du | irriteras |
| han / hon / den / det | irriteras |
| vi | irriteras |
| ni | irriteras |
| de | irriteras |
Preteritum
| jag | irriterades |
| du | irriterades |
| han / hon / den / det | irriterades |
| vi | irriterades |
| ni | irriterades |
| de | irriterades |
Supinum
| jag | irriterats |
| du | irriterats |
| han / hon / den / det | irriterats |
| vi | irriterats |
| ni | irriterats |
| de | irriterats |