Conjugation of intyga
to attest, to certify, to confirm Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | intyga |
Presens
| jag | intygar |
| du | intygar |
| han / hon / den / det | intygar |
| vi | intygar |
| ni | intygar |
| de | intygar |
Preteritum
| jag | intygade |
| du | intygade |
| han / hon / den / det | intygade |
| vi | intygade |
| ni | intygade |
| de | intygade |
Supinum
| jag | intygat |
| du | intygat |
| han / hon / den / det | intygat |
| vi | intygat |
| ni | intygat |
| de | intygat |
Imperativ
| — | intyga |
Passiv
Infinitiv
| — | intygas |
Presens
| jag | intygas |
| du | intygas |
| han / hon / den / det | intygas |
| vi | intygas |
| ni | intygas |
| de | intygas |
Preteritum
| jag | intygades |
| du | intygades |
| han / hon / den / det | intygades |
| vi | intygades |
| ni | intygades |
| de | intygades |
Supinum
| jag | intygats |
| du | intygats |
| han / hon / den / det | intygats |
| vi | intygats |
| ni | intygats |
| de | intygats |