Conjugation of inseminera
inseminate Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | inseminera |
Presens
| jag | inseminerar |
| du | inseminerar |
| han / hon / den / det | inseminerar |
| vi | inseminerar |
| ni | inseminerar |
| de | inseminerar |
Preteritum
| jag | inseminerade |
| du | inseminerade |
| han / hon / den / det | inseminerade |
| vi | inseminerade |
| ni | inseminerade |
| de | inseminerade |
Supinum
| jag | inseminerat |
| du | inseminerat |
| han / hon / den / det | inseminerat |
| vi | inseminerat |
| ni | inseminerat |
| de | inseminerat |
Imperativ
| — | inseminera |
Passiv
Infinitiv
| — | insemineras |
Presens
| jag | insemineras |
| du | insemineras |
| han / hon / den / det | insemineras |
| vi | insemineras |
| ni | insemineras |
| de | insemineras |
Preteritum
| jag | inseminerades |
| du | inseminerades |
| han / hon / den / det | inseminerades |
| vi | inseminerades |
| ni | inseminerades |
| de | inseminerades |
Supinum
| jag | inseminerats |
| du | inseminerats |
| han / hon / den / det | inseminerats |
| vi | inseminerats |
| ni | inseminerats |
| de | inseminerats |