Conjugation of inordna
to arrange, to put in place Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | inordna |
Presens
| jag | inordnar |
| du | inordnar |
| han / hon / den / det | inordnar |
| vi | inordnar |
| ni | inordnar |
| de | inordnar |
Preteritum
| jag | inordnade |
| du | inordnade |
| han / hon / den / det | inordnade |
| vi | inordnade |
| ni | inordnade |
| de | inordnade |
Supinum
| jag | inordnat |
| du | inordnat |
| han / hon / den / det | inordnat |
| vi | inordnat |
| ni | inordnat |
| de | inordnat |
Imperativ
| — | inordna |
Passiv
Infinitiv
| — | inordnas |
Presens
| jag | inordnas |
| du | inordnas |
| han / hon / den / det | inordnas |
| vi | inordnas |
| ni | inordnas |
| de | inordnas |
Preteritum
| jag | inordnades |
| du | inordnades |
| han / hon / den / det | inordnades |
| vi | inordnades |
| ni | inordnades |
| de | inordnades |
Supinum
| jag | inordnats |
| du | inordnats |
| han / hon / den / det | inordnats |
| vi | inordnats |
| ni | inordnats |
| de | inordnats |