Conjugation of inkalla
call up, encourage (or order) to appear Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | inkalla |
Presens
| jag | inkallar |
| du | inkallar |
| han / hon / den / det | inkallar |
| vi | inkallar |
| ni | inkallar |
| de | inkallar |
Preteritum
| jag | inkallade |
| du | inkallade |
| han / hon / den / det | inkallade |
| vi | inkallade |
| ni | inkallade |
| de | inkallade |
Supinum
| jag | inkallat |
| du | inkallat |
| han / hon / den / det | inkallat |
| vi | inkallat |
| ni | inkallat |
| de | inkallat |
Imperativ
| — | inkalla |
Passiv
Infinitiv
| — | inkallas |
Presens
| jag | inkallas |
| du | inkallas |
| han / hon / den / det | inkallas |
| vi | inkallas |
| ni | inkallas |
| de | inkallas |
Preteritum
| jag | inkallades |
| du | inkallades |
| han / hon / den / det | inkallades |
| vi | inkallades |
| ni | inkallades |
| de | inkallades |
Supinum
| jag | inkallats |
| du | inkallats |
| han / hon / den / det | inkallats |
| vi | inkallats |
| ni | inkallats |
| de | inkallats |